Bir Oyun İlk Gün 3,79 Milyar Dolarlık Satış Yaptı. Dünya Neye Para Verdi?

Taşkın Koçak

Dünyanın dört bir yanında milyonlarca insan, haritada bulamayacakları bir şehre gitmek için para verdi. Şehrin adı Vice City. Sokaklarını bir şirket çizdi, dükkânlarını o açtı, trafikte radyodan hangi şarkının çalacağına o karar verdi. Ama o sokaklarda geçirilecek akşamlar, oyunu satın alan insanların ömründen.

19 Kasım’da piyasaya çıkan Grand Theft Auto VI, yayımlayıcısı Take-Two’nun hesabına göre, ön siparişler de dâhil olmak üzere çıkış günü sonu itibarıyla 3,79 milyar dolarlık perakende satışa ulaştı. 2013’te serinin bir önceki oyunu, üç günde bir milyar doları aşmıştı. Şimdi bir şirket, yıllar önce hayalini kurduğu bir şehre milyonlarca insanı aynı gün çağırabiliyor. İnsanlar da oraya varınca ilk iş nereye gideceklerini, kimi yanlarına alacaklarını, akşamı nasıl geçireceklerini konuşuyor. Oyun endüstrisinin nereye gittiğini biraz da bu konuşmalardan anlamak gerekiyor.

GTA 6 işin manşeti. Newzoo’nun 2026 tahminine göre dünyada 3,7 milyar insan oyun oynuyor ve sektörün yıllık geliri 213,9 milyar doları buluyor. Bu gelirin yarısından fazlası mobil oyunlardan geliyor. İşe giderken otobüste bulmaca çözen bir memurla akşam arkadaşlarıyla takım kuran bir lise öğrencisi aynı pazarın içinde. Eskiden oyun oynamak için eve varmayı beklerdik. Bugün durakta başlıyoruz, otobüs gelince telefonu cebimize koyuyor, bir sonraki boşlukta kaldığımız yerden devam ediyoruz.

Şirketlerin hesabı da değişti. Bir oyunu satın alıp bitirdiğinizde eskiden kutusunu rafa koyardınız. Şimdi kimi oyunlarda haftaya yeni bir yarışma başlıyor, bir ay sonra haritanın başka bir bölgesi açılıyor, aylardır beklediğiniz bir eşya satışa çıkıyor. Siz döndükçe şirketin size satabileceği bir şey daha oluyor. Bazen de oyunu sırf bir arkadaşınız “Akşam geliyor musun?” diye sorduğu için açıyorsunuz. Şirket sizin geri dönmenizden para kazanıyor. Arkadaşınızsa sizi özlemiş olabilir. Bu ekonomiyi ayakta tutan iki sebep, aynı akşam, aynı ekranda buluşuyor.

Evde manzara daha tanıdık. “Oğlum, kapat artık şu oyunu.” Çocuk “Beş dakika,” diyor. Yarım saat sonra hâlâ kalkmamış. Yanına gidiyorsunuz. Kulaklığın öbür ucunda üç arkadaşı var. Biri başka şehirde, biri okul çıkışından beri bu buluşmayı beklemiş. Çocuk oyunun ortasında kalkarsa arkadaşlarını yarı yolda bırakacağını düşünüyor. Siz yemek soğumasın diye sesleniyorsunuz. O da verdiği sözü tutmaya çalışıyor. Birbirinize kızmadan önce aynı yarım saatin ikiniz için de ne anlama geldiğini bilmeniz gerekiyor.

Bir gence “Telefonu bırak da biraz dışarı çık,” demek kolay. Çıksın da nereye gitsin? Arkadaşlarıyla para harcamadan iki saat oturabileceği bir yer var mı? Okulda veya mahallede “Bu işi sen üstlen, sana güveniyorum,” diyen biri çıkmış mı karşısına? Evde hafta sonu ne yapılacağına dair fikri bile sorulmayan bir genç, oyunda beş kişilik ekibi idare edebiliyor. Arkadaşları onun kararını bekliyor, aralarında bir mesele çıktığında ona danışıyor. İnsan, kendisine ihtiyaç duyulan yere tekrar gitmek ister. Gençler de bu konuda hepimize benziyor.

Elbette gecenin ikisine kadar oynayıp sabah derste uyuklayan bir çocuğun düzeni bozulmuştur. Aile buna müdahale eder. Fakat yatma saatini konuşmak kadar çocuğun her akşam oraya niçin döndüğünü anlamak da ailenin işi. Kimi arkadaşlarını orada görüyor. Kimi bir oyunun nasıl yapıldığını merak edip çizime veya yazılıma heves ediyor. Kimi de yarın döndüğünde herkes kendisini geçmiş olacak diye bugün çıkamıyor. Dışarıdan bakınca üçünün de elinde aynı kumanda var. Her birine söylenecek söz başka.

Hakikatle bağımızı düşünürken benim aklıma en çok zaman meselesi geliyor. Oyunda bir işi bitirince ne kazandığınızı hemen görüyorsunuz. Hayat her emeğin karşılığını o kadar çabuk göstermiyor. Evde hasta bir yakınınız varsa bugün suyunu verirsiniz, yarın yine verirsiniz. Bazen yaptığınız işin kıymetini birkaç gün evden uzak kaldıktan sonra dönüp kapıyı açtığınızda anlarsınız. Yüzü aydınlanır. Bir insanın hayatında nasıl bir yer tuttuğunuzu, yanında kala kala öğrenirsiniz. Gençlere vefadan, sabırdan, merhametten söz ediyoruz. Peki, bütün bunları yaşayabilecekleri hangi sorumluluğu onlara emanet ediyoruz?

Türkiye’nin oyun dünyasında söyleyecek sözü de burada başlıyor. Diyelim ki bizim gençler suyu azalan bir kasabanın oyununu yaptı. Kasabayı siz yönetiyorsunuz. Çiftçi tarlası için su istiyor, evlerin deposu boşalıyor, yukarı köy de kendi kuyusunu paylaşmaya yanaşmıyor. Herkesi bugün memnun etmek için kuyuyu sonuna kadar kullanabilirsiniz. Peki gelecek yaz ne olacak? Suyunu kestiğiniz evin kapısı açılıyor. Karşınızda, karar verirken aklınıza bile gelmemiş biri duruyor. İyi bir oyun, adaleti böyle bir kararla insanın önüne koyabilir. O zaman oyunun bize ait olduğunu, çizdiğimiz handan veya çeşmeden önce, oyuncuya sordurduğumuz sorudan anlarsınız.

Şimdi dönüp o satış rakamına bir daha bakalım. Bir şirket, hayalî bir şehri milyonlarca insanın gitmek isteyeceği bir yere çevirdi. Bizim gençlerimizin yaşadığı şehirler gerçek. Okulları, mahalleleri, kütüphaneleri, atölyeleri var. Peki, o genç bir akşam oyunu kapatıp dışarı çıktığında üstlenebileceği bir iş, sözünün dinlendiği bir sofra, uğramadığında “Bugün niye gelmedin?” diyecek biri var mı?

Bir gencin ekrandan başını kaldırmasını istiyorsak, başını kaldırdığında onu kimin beklediğini de düşünmemiz gerekiyor.

Taşkın Koçak

Leave a Comment

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir